Wolna encyklopedia

Diagram Eulera: A jest podzbiorem B, a B jest nadzbiorem A.

Podzbiór – pewna „część” danego zbioru, czyli dla danego zbioru, nazywanego nadzbiorem, zbiór składający się z pewnej liczby jego elementów, np. żadnego, jednego, wszystkich. Pierwszy przypadek nazywa się podzbiorem pustym, drugi – podzbiorem jednoelementowym lub singletonem, trzeci – podzbiorem niewłaściwym.

Spis treści

Definicja

Niech A,B będą zbiorami. Jeżeli każdy element x \in A jest jednocześnie elementem B, to zbiór A nazywa się podzbiorem zbioru B. W zapisie logicznym:

A \subseteq B \iff \forall_{x \in A}\ x \in B,

inaczej fakt ten można wyrazić jako

A \subseteq B \iff (x \in A \Rightarrow x \in B).

Jeżeli A jest podzbiorem B, to sam zbiór B nazywa się nadzbiorem zbioru A i oznacza B \supseteq A.

Jeżeli każdy element zbioru A należy do B, to dla zaznaczenia tego faktu podzbiór A zbioru B nazywa się niewłaściwym, fakt ten zachodzi dokładnie w jednej sytuacji: cały zbiór jest swoim podzbiorem niewłaściwym, a więc B \subseteq B. W przeciwnym wypadku, czyli gdy A \subseteq B oraz A \ne B, zbiór A nazywa się podzbiorem właściwym zbioru B i oznacza A \subsetneq B. Podobnie ma się rzecz z nadzbiorami.

Zapis

W starszych pozycjach do oznaczenia bycia podzbiorem bądź nadzbiorem wykorzystywane były jedynie symbole \subset oraz \supset, a fakt bycia podzbiorem (nadzbiorem) właściwym zaznaczany był obok. Z czasem jednak zaczęto korzystać ze znaków \subseteq i \supseteq na oznaczenie podzbiorów i nadzbiorów niewłaściwych (z połączenia poprzednich znaków ze znakiem równości) pozostawiając poprzednie symbole dla przypadków właściwych[1]. Ponieważ część autorów przyjęła nową konwencję, a część z nich pozostała przy starych oznaczeniach, znaczenie symboli \subset i \supset nie jest do dziś jasno określone i zależy od autora pozycji. Z tego powodu z czasem wprowadzono symbole \subsetneq i \supsetneq na oznaczenie podzbiorów i nadzbiorów niewłaściwych (połączenie ze znakiem nierówności), które jednoznacznie określają podzbiory i nadzbiory właściwe. W artykule tym zastosowane zostaną te ostatnie.

Zawieranie

Dla dowolnego zbioru K prawdziwe jest zdanie:

Zbiór pusty jest podzbiorem właściwym każdego zbioru oprócz siebie.

Poza tym dla dowolnych zbiorów K,L,M zachodzą następujące fakty:

Relacja \subseteq jest więc relacją częściowego porządku (słabego) określoną w zbiorze wszystkich podzbiorów danego zbioru, tzw. zbiorze potęgowym. Nazywa się ją zawieraniem bądź inkluzją. Dlatego też dla danych zbiorów A,B pozostających z sobą w relacji A \subseteq B mówi się obok „A jest podzbiorem B”, że A zawiera się bądź jest zawarty w B. Analogiczne wyrażenie B \supseteq A obok „B jest nadzbiorem A” czyta się B zawiera A.

Relacja \supseteq ma analogiczne własności (ma element największy zamiast najmniejszego, jest nim również zbiór pusty), a sama nie doczekała się własnej nazwy i również nosi nieściśle nazwę inkluzji bądź zawierania. Sposób czytania tych relacji również jest wymienny i zależy od czytelnika, choć zwykle stosuje się wyżej opisany.

Zawieranie właściwe

Podobnie rzecz ma się z relacjami \subsetneq oraz \supsetneq, które niekiedy czyta się „zawiera się całkowicie (w całości) w” i „jest zawarty całkowicie w”. Relacje te są również są relacjami częściowego porządku, lecz ostrymi, mają więc nieco inne własności; dla dowolnych zbiorów K,L,M:

Z tych dwóch własności wynika też trzecia:

Warto zauważyć, że z własności drugiej i trzeciej wynika pierwsza.

Przykłady

Przypisy

  1. Zgodnie z analogią do symboli stosowanych w relacjach porządku, np. \scriptstyle <, \leqslant, >, \geqslant.

Zobacz też

Źródło: „haslo,Podzbi%C3%B3r