Wolna encyklopedia

Polimery ciekłokrystaliczne - to polimery zdolne do generowania faz ciekłokrystalicznych.

Większość polimerów ciekłokrystalicznych zawiera w swojej strukturze znane z niskocząsteczkowych ciekłych kryształów ugrupowania o kształcie zbliżonym do pręta lub dysku. Ugrupowania te mogą być wbudowane w główne łańcuchy polimerów, lub mogą być przyłączone jako ugrupowania boczne. Znane są też polimery nie posiadające typowych ugrupowań znanych z ciekłokrystalicznych związków organicznych a mimo to generujące fazy ciekłokrystaliczne.

Najważniejszą zaletą polimerów ciekłokrystalicznych w porównaniu do ciekłych kryształów opartych na związkach niskocząsteczkowych jest ich pdwyższona odporność mechaniczna. Można z nich np. formować folie, które nie zmieniają swojego kształtu po przejściu do stanu ciekłokrystalicznego. Można by z nich np. wykonywać nietłukące się wyświetlacze, jednak jak dotąd przeszkodą w otrzymywaniu wyświetlaczy na bazie polimerów ciekłokrystalicznych są ich zbyt długie czasy reakcji na zmiany pola elektrycznego.

Polimery ciekłokrystaliczne znalazły jednak wiele innych zastosowań. M.in:

• stosuje się je jako elementy piezeoelektryczne
• wykorzystuje się je do budowy elementów do optyki nieliniowej
• stosuje się je jako membrany, których przepuszczalność można sterować polem elektrycznym
• są stosowane jako indykatory temperatury
• podejmowane są próby stosowania ich w nanomaszynach i nanoelektronice.

Do najbardziej znanych klas polimerów ciekłokrystalicznych można zaliczyć:

• głównołańcuchowe poliestry i poliamidy - m.in. kevlar
• bocznołańcuchowe poliolefiny
• bocznołańcuchowe polisiloksany.