Wolna encyklopedia
Przeloty szybowcowe - dyscyplina szybownictwa.
Polega na wykonywaniu lotu termicznego, w którym podstawowym założeniem jest pokonywanie odległości między punktami na powierzchni ziemi. Na przelot składają się przeskoki, czyli fragmenty trasy pokonywane lotem ślizgowym oraz krążenia w kominach termicznych, służące odzyskaniu wysokości utraconej podczas przeskoku.
Niektóre konkurencje przelotowe to:
- przelot otwarty,
- przelot docelowy - przelot z zadeklarowanym przed startem miejscem lądowania. Wyróżnia się ponadto przeloty docelowe, docelowo-powrotne, po trasie trójkąta lub wieloboku,
- przelot prędkościowy zamknięty - przelot po zamkniętej trasie, w którym celem jest uzyskanie jak największej średniej prędkości na trasie.
Współcześnie na zawodach szybowcowych praktycznie nie organizuje się już konkurencji przelotów otwartych, bowiem odległości możliwe do pokonania stały się zbyt duże, by w ciągu nocy można było przywieźć szybowce z powrotem i bezpiecznie startować nazajutrz. Stąd ogromna przewaga tras zamkniętych, z lądowaniem na miejscu startu po pokonaniu kilkuset kilometrów. Przy tym klasyczne przeloty zamknięte (zaliczenie punktów zwrotnych w wyznaczonej kolejności) przekształciły się w konkurencje typu cat's cradle, gdzie to pilot w powietrzu decyduje które i w jakiej kolejności punkty zwrotne zaliczy, a ostatnio w konkurencje obszarowe - tu pilot sam określa również punkty zwrotne, byle leżały w wyznaczonym obszarze. Tego typu konkurencje zwiększają poziom trudności, wymagając od pilotów coraz lepszej znajomości meteorologii i nawigacji, zachowując zalety klasycznych tras zamkniętych.
Ten sam zestaw konkurencji stosowany jest również na zawodach lotniowych i paralotniowych.