Wolna encyklopedia

RTDS-8 (Real Time Development System for 8 bit microprocesors), to mikrokomputerowy system uruchomieniowy, przeznaczony do wspomagania procesu uruchamiania 8-bitowych, prototypowych systemów mikrokomputerowych, pakietów lub oprogramowania oraz do ich testowania.

Spis treści 1 Historia systemu 2 Przeznaczenie systemu 3 Budowa i działanie systemu 4 Zlecenia systemu 5 Bibliografia

Historia systemu

System RTDS-8 został opracowany w:

• ZSAK PAN w Gliwicach, przy współpracy
• Instytutu Informatyki Politechniki Śląskiej,

a produkowany był przez

• ZUK MERA-Elzab w Zabrzu.

W latach 1987-1988 wdrożono 16-bitową wersję systemu.

Przeznaczenie systemu

System dla architektury 8-bitowej dostępny był z sondami mikroprocesorów:

• 8080
• 8085
• Z80
• 8048.

Natomiast system 16-bitowy dla mikroprocesorów:

• 8086
• 8088.

Budowa i działanie systemu

System składał się z dwóch podstawowych bloków funkcjonalnych:

• mikrokomputera bazowego,
• uniwersalnego emulatora mikroprocesorów.

Wspomaganie uruchamiania systemów oparte na emulacji układowej polega na symulacji mikroprocesora przez taki sam procesor jak symulowany, ale pracujący z rozbudowanymi układami sterowania i monitorowania, poprzez zastąpienie mikroprocesora sondą układu emulatora.

Mikrokomputer bazowy był uniwersalnym mikrokomputerem z procesorem 8085 pracującym pod kontrolą:

• prostego monitora rezydującego w pamięci EPROM (8kB) rozszerzonego o obsługę sterowania pamięcią dyskową, lub
• systemu CP/M.

Uniwersalny emulator mikroprocesorów to układ oparty na metodzie forsowania wykonania instrukcji, umożliwiającej programowe sterowanie przebiegiem operacji, sterowanie stanem mikroprocesora i monitorowania uruchamianego systemu (objęta patentem PRL nr 202905).

Zlecenia systemu

Dostępne zlecenia dzielą się na 3 funkcjonalne grupy:

• zlecenia inicjujące pracę systemu,
• zlecenia dotyczące właściwego uruchamiania systemu:
  • wyświetlania stanu mikroprocesora i układów we-wy,
  • modyfikowania stanu mikroprocesora i układów we-wy,
  • krokowego wykonania,
  • deasemblacji,
  • kontroli stanu rejestrów,
  • zatrzymania programu,
  • śledzenia programu w czasie rzeczywistym,
  • pomiaru czasu,
• zlecenia zapamiętania stanu systemu (w pamięci dyskowej) i umożliwiające odtworzenie tego stanu.

Bibliografia

1. Romman A. Plaza, Eugeniusz J. Wróbel, Systemy czasu rzeczywistego, Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, Warszawa 1988, Seria: Mikrokomputery, ISBN 83-204-1064-9