Wolna encyklopedia

Radar pasywny jest radarem nie posiadającym własnego nadajnika i nie emitującym energii elektromagnetycznej. Radar taki w celu lokalizacji obiektów wykorzystuje istniejące nadajniki radiowe, telewizyjne, sieci komórkowych i inne. Są to bezsporne zalety – radar taki jest "niewidzialny", nie wymaga dużych mocy zasilających i nie wymaga zgody na emisję.

Jednym z pierwszych eksperymentów, które tworzyły podwaliny współczesnej radiolokacji był eksperyment przeprowadzony przez Roberta Watson-Watt'a w 1935 r. w pobliżu miejscowości Daventry (Wielka Brytania). Za pomocą zestawu anten wykrył on sygnał echa bombowca typu Heyford z odległości 8 mil. Bombowiec był "oświetlany" pobliskim krótkofalowym nadajnikiem radia BBC. Był to pierwszy funkcjonujący model radaru pasywnego. W czasie II wojny światowej Niemcy budowali radary pasywne na wybrzeżu Francji, wykrywające samoloty "oświetlane" angielskimi radarami. Ponieważ jednak radar pasywny wymaga zastosowania złożonych procesów korelacyjnych, dlatego też technika ta "poszła w zapomnienie" na wiele lat, wyparta przez prostsze radary impulsowe. W ostatnich latach szybki wzrost mocy obliczeniowej komputerów, procesorów sygnałowych i układów logiki programowalnej spowodował "ponowne odkrycie" radarów pasywnych I ich szybki rozwój.

Radar pasywny wyposażony jest w zestaw anten odbiorczych, odbierających sygnały z różnych kierunków. Jedna z kierunkowych wiązek odbiorczych skierowana jest na nadajnik i odbiera sygnał bezpośredni, zwany często referencyjnym. Pozostałe wiązki skierowane są w różnych kierunkach odbierając echa odbite od obiektów stałych i ruchomych.

Sygnał echa, odbity od obiektu, jest przesunięty (opóźniony) w czasie, a poruszającego się, ze względu na występowanie efektu Dopplera, także w częstotliwości. Radar pasywny określa odległość od obiektu wyznaczając przesunięcie czasowe pomiędzy echem a sygnałem bezpośrednim, zaś prędkość obiektu analizując przesunięcie Dopplerowskie tych sygnałów.

Zasięg wykrywania obiektów zależy od ich wielkości i mocy nadajnika oświetlającego obiekt. Zasięg ten typowo jest w zakresie od kilku do kilkuset kilometrów. Dokładność określania położenia zależy od szerokości pasma wykorzystywanych sygnałów, stosunku mocy sygnału echa od mocy szumu oraz geometrii nadajnik-obiekt-radar.

Jakość działania radaru (zasięg wykrywania i dokładność określania położenia) może być znacznie poprawiona jeśli radar do swojego działania wykorzystuje kilka nadajników umieszczonych w różnych lokalizacjach.

Bibliografia