Wolna encyklopedia

Ramowa konwencja Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu (ang: United Nations Framework Convention on Climate Change – UNFCCC lub FCCC) – międzynarodowy traktat, sygnowany przez ONZ, podpisany podczas Konferencji Narodów Zjednoczonych na temat Środowiska i Rozwoju popularnie zwanej Szczytem Ziemi w 1992 w Rio de Janeiro, określający założenia międzynarodowej współpracy dotyczącej ograniczenia emisji gazów cieplarnianych odpowiedzialnych za zjawisko globalnego ocieplenia.

Początkowo traktat nie zawierał jakichkolwiek wiążących, podpisujące go państwa, nakazów dotyczących ograniczenia emisji gazów cieplarnianych. Z czasem ustanowiono odpowiednie protokoły wprowadzające limity emisji gazów. Najważniejszym jest protokół z Kioto z 1997 r., obecnie znany bardziej niż sama konwencja.

FCCC został podpisany 5 maja 1992, zaś wszedł w życie 21 marca 1994.

Spis treści 1 Konferencje Stron (Conferences of the Parties) 1.1 COP-1, Mandat berliński, Berlin (ang. The Berlin Mandate) 1.2 COP-2, Genewa, Szwajcaria 1.3 COP-3, Protokół z Kioto, Kioto, Japonia 1.4 COP-4, Buenos Aires, Argentyna 1.5 COP-5, Bonn, Niemcy 1.6 COP-6, Haga, Holandia 1.7 COP-6 Bonn "bis" 1.8 COP-7, Marrakesz, Maroko 1.9 COP-8, Nowe Delhi, Indie 1.10 COP-9, Mediolan, Włochy 1.11 COP-10, Buenos Aires 1.12 COP-11, Montreal, Kanada 1.13 COP-12, Nairobi, Kenia 1.14 COP-13, Bali, Indonezja 1.15 COP-14, Poznań, Polska 1.16 COP-15, Kopenhaga, Dania

Konferencje Stron (Conferences of the Parties)

COP-1, Mandat berliński, Berlin (ang. The Berlin Mandate)

COP-2, Genewa, Szwajcaria

COP-3, Protokół z Kioto, Kioto, Japonia

Protokół z Kioto to uzupełnienie Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu i jednocześnie międzynarodowe porozumienie dotyczące globalnego ocieplenia. Został wynegocjowany na konferencji w Kioto w grudniu 1997. Traktat wszedł w życie 16 lutego 2005 roku, trzy miesiące po ratyfikowaniu go przez Rosję 18 listopada 2004.

COP-4, Buenos Aires, Argentyna

COP-5, Bonn, Niemcy

COP-6, Haga, Holandia

COP-6 Bonn "bis"

COP-7, Marrakesz, Maroko

COP-8, Nowe Delhi, Indie

COP-9, Mediolan, Włochy

COP-10, Buenos Aires

COP-11, Montreal, Kanada

COP-12, Nairobi, Kenia

COP-13, Bali, Indonezja

Kraje zgodziły się na przygotowanie dokumentu, który będzie podstawą dyskuscji w Kopenhadze w 2009 i zastąpi protokół z Kioto po roku 2012.

COP-14, Poznań, Polska

COP-14 odbywa się w Poznaniu w dniach 1–12 grudnia 2008. Konferencja poprzedza spotkanie w Kopenhadze w 2009 roku, na którym ma nastąpić podpisanie kolejnego protokołu dotyczącego adaptacji, zapobiegania, technologii i finansowania zmian klimatycznych. Na konferencję w Poznaniu przygotowano szereg propozycji dokumentów proponujących różne rozwiązania, jakie mają być rozważane w Kopenhadze. Dokumenty te są negocjowane w Poznaniu i mają być przygotowane ostatecznie w 2009 na konferencję w Kopenhadze. Istotnym elementem spotkania jest znalezienie dodatkowych źródeł finansowania, sposobu organizacji adaptacji i zapobiegania zmianom klimatycznym oraz określenie w jaki sposób zobowiązać kraje do realizacji protokołu. Spotkanie w Poznaniu odbywa się w sytuacji recesji ekonomicznej 2008, ale też w okresie zwiększonego zainteresowania odnawialnymi źródłami energii. Spotkanie odbywa się po opublikowaniu Czwartego Raportu IPCC w 2007 roku, w którym zawarto naukowe wnioski dotyczące fizycznych przyczyn zmian klimatu.

Konferencja w Poznaniu ma miejsce w sytuacji, w której w okresie od 1990-2006 emisja gazów cieplarnianych zmniejszyła się o 5%, głównie ze względu na recesję w krajach Europy Wschodniej w latach 1990. Mimo to od 2000 roku emisja gazów cieplarnianych w 41 najbardziej uprzemysłowionych krajach na świecie wzrosła o około 2,3%. Emisja w krajach, które ratyfikowały protokół z Kioto, wzrasta podobnie.

COP-15, Kopenhaga, Dania