Wolna encyklopedia

Regulator PD (ang. proportional-derivative controller) – w automatyce, regulator składający się z członu proporcjonalnego P o wzmocnieniu Kp oraz różniczkującego D (fizycznie nierealizowalnego) o czasie różniczkowania Td. Transmitancję idealnego regulatora PD określa się wzorem:

\!G_{PD}(s) = K_p (1 + T_ds).

Działanie członu różniczkującego przeciwdziała szybkim zmianom sygnału błędu, co wpływa stabilizująco na działanie układu regulacji. Pozwala to w pewnej mierze na zwiększenie intensywności działania pozostałych parametrów regulatora.

Regulatory typu PD dają niezerowy uchyb ustalony – tym większy im większe jest wzmocnienie regulatora. Wartość niezerowego uchybu jest opisana wzorem:

|e_u| = \frac{B}{1 + K_p \cdot K_o},

gdzie: Ko – wzmocnienie obiektu regulacji, B – wartość skoku sygnału zadanego lub zakłócenia (wówczas B = A·Ko), Kp – wzmocnienie regulatora.[1]

Źródła

  1. ↑ Poradnik inżyniera elektryka, tom 1, str. 407.
Źródło: „haslo,Regulator_PD”