Wolna encyklopedia

Bitwa pod Sekigaharą

Bitwa pod Sekigaharą (wsp. jap.: 関ヶ原の戦い; hist.: 關ヶ原の戰ひ Sekigahara no Tatakai, znana jako (天下分け目の戦い Tenka Wakeme no Tatakai) – japońska bitwa z 15 września 1600 roku (wg starego chińskiego kalendarza), 21 października wg obecnego.

Spis treści

Przeciwnicy

Naprzeciw siebie stanęły:

Jej siły oblicza się na ok. 130 tys. żołnierzy, jednak nie wszystkie oddziały brały udział w bitwie;
Jej siły wynosiły ok. 80 tys żołnierzy, ale podobnie jak w przypadku armii wschodniej, nie wszystkie oddziały wzięły udział w walce.

Przebieg

Bitwa wybuchła 15 września 1600 roku, gdy podczas ogromnej ulewy oddziały Fukushimy przesuwając się z pozycji wpadły na straż tylną Ukity. W ciężkich warunkach terenowych i w czasie deszczu armie rozpoczęły trwającą wiele godzin walkę. Sytuacja armii zachodniej była lepsza dopóki wspomniane oddziały nie przeszły na stronę armii wschodniej. Zdrada zaowocowała pokaźnymi stratami w ludziach Konishiego i Ukity, które to zostały niespodziewanie zaatakowane przez Kobayakawę. Po tym wydarzeniu panika ogarnęła armię zachodnią. Jednym z pierwszych, którzy uciekli był Ishida Mitsunari.

Lista dowódców

Armia wschodnia (siły Tokugawy)

Armia zachodnia (siły Ishidy)


Skutki

Bitwa pod Sekigaharą stała się przełomem w historii Japonii, wyniosła na szczyt władzy Tokugawę Ieayasu, który potrafił to zwycięstwo militarne przekształcić w hegemonię swojego rodu.

Miejsce bitwy

Zobacz też