Wolna encyklopedia

Shimakaze
Historia Japanese Navy Ensign
Położenie stępki 8 sierpnia 1941
Wodowanie 18 lipca 1942
Oddanie do służby 10 maja 1943
Status okrętu zatopiony 11 listopada 1944
Stocznia Stocznia Marynarki, Maizuru
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność 2567 t (standardowa)
3048 t (pełna)
Długość 125 m
Szerokość 11,2 m
Zanurzenie 4,14 m
Napęd 2 turbiny parowe o mocy 75 000 KM, 3 kotły, 2 śruby
Prędkość 39 węzłów
Zasięg 1400 Mm przy 30 w
Załoga 250 osób
Uzbrojenie 6 x 127 mm plot (3xII)
6 x 25 mm plot (3xII)
15 wt 610 mm (3xV)
2 mbg, 18 bg
- stan początkowy, szczegóły w tekście

Shimakaze (島風) - japoński wielki niszczyciel, jedyny z planowanej serii 17 okrętów tego typu. Wyróżniał się najsilniejszym uzbrojeniem torpedowym spośród okrętów tej klasy na świecie.

Spis treści

Historia

"Shimakaze" został skonstruowany na bazie wydłużonego kadłubie niszczyciela typu Kagero. Większa wyporność została wykorzystana przede wszystkim do wzmocnienia uzbrojenia torpedowego (dodano trzecią pięciorurową wyrzutnię torped kalibru 610 mm). Ponadto, zastosowano znacznie mocniejszą siłownię turboparową, pracującą pod wyższym ciśnieniem pary, co pozwoliło na osiągnięcie bardzo wysokiej prędkości (maksymalnie na próbach - 40,9 węzła). Okręt zamówiono w ramach czwartego programu budowy okrętów z 1939 roku (wraz z 11 niszczycielami typu Yūgumo), lecz budowa opóźniała się z uwagi na niski priorytet jednostek eksperymentalnych. Stępkę pod budowę okrętu położono 8 sierpnia 1941 w Stoczni Marynarki w Maizuru, kadłub wodowano 18 lipca 1942. Z budowy dalszych okrętów tego typu zrezygnowano, ponieważ część wyższych oficerów uważała, że zwiększenie wyporności należy wykorzystać do wzmocnienia uzbrojenia artyleryjskiego (wzorem brytyjskiego typu Tribal, czy amerykańskiego Porter), a część uważała za dużą wadę brak zapasowego kompletu torped (w zapasie było ich tylko pięć).[potrzebne źródło] Przede wszystkim zaś budowa okrętów tego typu była znacznie bardziej kosztowna od konwencjonalnych dużych niszczycieli. Okręt otrzymał nazwę "Shimakaze" po wcześniejszym niszczycielu typu Minekaze, oznaczała "Wyspowy Wiatr" (ang. Island Wind)[1]

Doświadczenia wojenne wykazały, że japońskie torpedy kalibru 610 mm były bardzo skuteczną bronią, przy czym trafienia uzyskiwano najczęściej pierwszą i często jedyną salwą. Dlatego brak zapasu torped nie stanowił problemu, a silne uzbrojenie torpedowe sprawiało, że "Shimakaze" był wartościową jednostką.

Opis konstrukcji

Niszczyciel "Shimakaze" miał typową architekturę dla japońskich niszczycieli; jego sylwetka była podobna do typu Yūgumo, z tym, że był dłuższy i na pokładzie, w osi podłużnej umieszczono jeszcze małą nadbudówkę i trzeci aparat torpedowy. Drugą cechą wyróżniającą było to, że zamiast charakterystycznej dla japońskich okrętów dziobnicy o kształcie rozciągniętej litery S, miał on dziobnicę łukową, mocno wysuniętą do przodu, nadającą sylwetce dynamiczny wygląd, bardziej optymalną dla dużych prędkości (o kształcie zbliżonym do "atlantyckiego" dziobu wielkich niszczycieli niemieckich i francuskich). Kadłub miał podwyższony pokład dziobowy na niecałej 1/3 długości. Na pokładzie dziobowym znajdowała się jedna dwudziałowa wieża artylerii, a za nią krótka, wieżowa nadbudówka. Nadbudówka była trzykondygnacyjna, na jej górnym poziomie znajdowała się zakryta przeszklona sterówka i za nią stanowisko kierowania ogniem. Przednia ściana nadbudówki była lekko pochylona, jak w typie Yūgumo. Charakterystycznym elementem dla japońskich niszczycieli były łodzie ratunkowe zawieszone po bokach nadbudówki dziobowej. Dwie pozostałe wieże artylerii znajdowały się na pokładzie rufowym i niskiej nadbudówce rufowej, w dwóch poziomach. Kotły znajdowały się w dwóch kotłowniach, a dalej turbiny parowe (układ liniowy siłowni). Spaliny z kotłów były odprowadzane przez dwa kominy (pierwszy - szerszy), pomiędzy którymi był umieszczony na postumencie w osi podłużnej okrętu pierwszy aparat torpedowy; drugi był umieszczony na pokładzie za drugim kominem. Za nim była mała nadbudówka z platformą reflektora, kryjąca ciągi wentylacyjne i za nią trzeci aparat torpedowy. Dalej była niska nadbudówka rufowa, stanowiąca podstawę dla drugiej wieży dział; krótsza niż na poprzednich typach, z powodu miejsca zajmowanego przez aparat torpedowy.

Uzbrojenie

Niszczyciel "Shimakaze" miał silne uzbrojenie artyleryjskie, przejęte z budowanego równolegle typu Yūgumo, w postaci 6 uniwersalnych dział kaliber 127 mm w nowych wieżach typu "D", o kącie podniesienia 75°. Mogły one zwalczać samoloty na większych pułapach, aczkolwiek było to umiarkowanie skuteczne z uwagi na małą prędkość naprowadzania i ładowania[2]. Typowe dla japońskich niszczycieli począwszy od "typu specjalnego" (Fubuki) rozmieszczenie dział w zamkniętych wieżach polepszało warunki obsługi. Uzbrojenie torpedowe w postaci 15 wyrzutni torped, mogących strzelać na dowolną burtę, było najsilniejsze w świecie na okręcie tej klasy, zarówno co do ilości wyrzutni, jak i mocy torped (stosowane na japońskich niszczycielach torpedy kalibru 610 mm były znacznie potężniejsze od torped kalibru 533 mm, używanych powszechnie przez większość państw).

Słabą stroną okrętu było jedynie lekkie uzbrojenie przeciwlotnicze, które początkowo stanowiły trzy podwójne działka automatyczne 25 mm Typ 96 po obu stronach drugiego komina i na platformie przed nadbudówką dziobową (dodano stanowisko dziobowe w stosunku do typów Kagerō i Yūgumo).

W 1944 roku okręt zmodernizowano, w celu zwiększenia możliwości odpierania ataków lotnictwa amerykańskiego, które w tym okresie stało się największym zagrożeniem. Dlatego zdjęto wieżę nr 2 (rufową) z dwoma armatami kalibru 127 mm, a w zamian zwiększono liczbę armat kalibru 25 mm Typ 96 do 14 (dwie potrójne po obu stronach drugiego komina, dwie potrójne na nadbudówce rufowej, jedna podwójna przed nadbudówką dziobową). Później dodano jeszcze dodatkowe 14 pojedynczych działek tego typu i 4 wkm kalibru 13 mm. W porównaniu z okrętami amerykańskimi, minusem jednak było stosowanie działek stosunkowo małego kalibru, o mniejszej skuteczności i o niskiej celności przeciwko szybko poruszającym się celom. Od początku okręt wyposażony był w radar.

Służba

Okręt wszedł do służby 10 maja 1943 i został przydzielony do 11 Flotylli Niszczycieli Pierwszej Floty w celu treningu. Pierwszym dowódcą został kmdr. por. Hiromu Hirose. W lipcu został przydzielony do 2 Flotylli Niszczycieli (ang. DesRon 2) Drugiej Floty.

Między 22 lipca a 1 sierpnia osłaniał ewakuację wojsk z Kiski na Aleutach jako okręt flagowy dowódcy sił osłony (kmdr Shigetaka Amano). Następnie pełnił głównie zadania eskortowe floty między Yokosuka, Truk i Rabaulem. 5 października 1943 dowódcą okrętu został kmdr por. Hiroshi Uwai.

W dniach 19-20 czerwca 1944 wziął udział w bitwie na Morzu Filipińskim eskortując siły adm. Kurity. W dniach 23-25 października wziął udział w bitwie o Leyte, ponownie eskortując siły adm. Kurity. 24 października przejął z pancernika "Musashi" rozbitków z krążownika "Maya" i nie wziął następnie aktywnego udziału w starciu pod Samar 25 października, znajdując się na tyłach japońskiego zespołu. W tych dniach 23-25 października odniósł niewielkie uszkodzenia od ataków lotniczych i drobnej kolizji z niszczycielem "Akishimo".

4 listopada 1944 został okrętem flagowym 2. Flotylli Niszczycieli kontradmirała Mikyo Hayakawa. W trakcie rejsu w eskorcie transportu wojska TA nr 3 z Manili do Ormoc, "Shimakaze" został zatopiony 11 listopada 1944 roku w zatoce Ormoc, koło wyspy Cebu, przez amerykańskie samoloty startujące z lotniskowców zespołu TF 38 (pozycja 10°50' N 124°35' E). Unieruchomiony podczas ataku przez bliskie wybuchy, dryfował płonąc przez pewien czas, po czym zatonął wybuchając. Liczba ofiar jest nieznana, uratowano łącznie 131 osób z "Shimakaze" i "Wakatsuki" (ranny został dowódca kmdr por. Uwai, zginął dowódca zespołu kadm. Mikyo Hayakawa).

Dane techniczne

Uzbrojenie i wyposażenie:

Przypisy

  1. ↑ DD Shimakaze II w serwisie Naval War in Pacific 1941-1945
  2. ↑ 2,0 2,1 Japan 12.7 cm/50 (5") 3rd Year Type w serwisie navweaps.com
  3. ↑ Ok. 3200 t według W. Daszjan...

Bibliografia

Źródło: „haslo,Shimakaze”