Wolna encyklopedia
Stroncjanit (strontianit) – minerał z gromady węglanów. Należy do grupy minerałów bardzo rzadkich.
Nazwa pochodzi od miejscowości Strontian w Szkocji, gdzie minerał ten został odkryty.
Spis treści |
Właściwości:
- Wzór chemiczny: SrCO3 - węglan strontu
- Układ krystalograficzny: rombowy
- Twardość: 3,5
- Gęstość: 3,76
- Rysa: biała
- Barwa: bezbarwny, szary, żółtawy, zielonawy , brunatny.
- Przełam: nierówny
- Połysk: szklisty, tłusty
- Łupliwość: niewyraźna
Tworzy kryształy igiełkowe, słupkowe, tabliczkowe. Często wykazuje zbliźniaczenia. Spotykany jest w formie skupień zbitych, ziarnistych, pręcikowych. Tworzy roztwory stałe z aragonitem, cerusytem, witerytem. Jest kruchy, przezroczysty, w świetle ultrafioletowym wykazuje niebieską fluorescencję. Wzrost temperatury powoduje w nim termoluminescencję. Rozpuszcza się i burzy w kwasie solnym. Zawarty w minerale stront zabarwia płomień na karminowo.
Występowanie:
Jest typowym minerałem strefy hydrotermalnej, powstaje ze stopu resztkowego pozostałego po utworzeniu się granitów i pegmatytów. Współwystępuje z kalcytem, barytem, celestynem – bardzo często tworzy z nim pseudomorfozy oraz galenitem. Bywa znajdowany w złożach siarki.
Miejsca występowania: Szkocja , Austria, Niemcy – G. Harz, Północna Nadrenia, Meksyk, USA – Kalifornia.
W Polsce – spotykany w złożach siarki rodzimej w okolicach Tarnobrzega i serpentynitach na Dolnym Śląsku.
Zastosowanie:
- ważna ruda strontu
- ma znaczenie naukowe i kolekcjonerskie
- używany do produkcji ogni sztucznych (zabarwia płomień)
- używany przy produkcji cukru (do rafinacji)
- używany przy produkcji szkła optycznego
Bibliografia:
- Leksykon Przyrodniczy - Minerały i kamienie szlachetne –„Horyzont” 2002r.
- O. Medenbach, C. Sussieck – Fornefeld -Minerały – „Świat Książki” 1996r.
- W. Heflik, L. Natkaniec – Nowak – Minerały Polski – Wyd. „Antykwa” 1998r.
- W. Schumann – Minerały świata – O. Wyd. ”Alma - Press” 2003r.
- J.Bauer – Przewodnik Skały i minerały – Wyd. Multico 1997r.
Zobacz też: witeryt