Wolna encyklopedia

Konsekracja katolickiego biskupa

Sukcesja apostolska - w katolicyzmie, prawosławiu, anglikanizmie i niektórych kościołach protestanckich tradycji luterańskiej: legitymizacja władzy biskupiej poprzez przekazywanie jej w hierarchii kościelnej od apostołów na mocy nieprzerwanej linii święceń biskupich.

Spis treści

Władza apostolska

Sukcesja apostolska opiera się na poglądzie, że Jezus Chrystus przekazał władzę duchową nad Kościołem apostołom. Na władzę apostolską składają się:

Władza ta opiera się o nieprzerwany łańcuch nakładania rąk aż do czasów apostolskich. Przerwa w tej sukcesji spowodowałaby wygaśnięcie sukcesji apostolskiej i kapłaństwa.

Sukcesja w różnych Kościołach

Kościół katolicki, kościoły starokatolickie i cerkiew prawosławna uznają wzajemnie ważność udzielanych w nich święceń[potrzebne źródło], choć spierają się co do jurysdykcji. Kościoły luterańskie i anglikańskie uznają swoją wzajemną sukcesję apostolską, podobnie jak sukcesję kościołów prawosławnych i katolickich, z kolei sukcesja apostolska kościołów anglikańskich i luterańskich bywa przez pozostałe kościoły podważana, np. z powodu innego rozumienia sakramentu Eucharystii bądź kapłaństwa, udzielania święceń kobietom etc.

Sukcesja nie ma charakteru indywidualnego: ucieleśnieniem idei władzy kolegium biskupów nad Kościołem jest sobór powszechny.

W protestantyzmie sukcesja apostolska bywa sprowadzana do wierności nauce apostolskiej (sukcesja wiary). W okresie kształtowania się wspólnot ewangelickich w Anglii i Szwecji powstałe tam kościoły państwowe zachowały jednak ustrój episkopalny i sukcesję apostolską (sukcesję urzędu).

Obecnie znaczna część kościołów luterańskich posiada sukcesję apostolską (sukcesję urzędu) przekazaną im przez: Kościół Szwecji, Kościoły Wspólnoty Anglikańskiej lub inne kościoły chrześcijańskie posiadające hierarchię duchowną i sukcesję apostolską.

Zobacz też

Linki zewnętrzne

Źródło: „haslo,Sukcesja_apostolska”