Wolna encyklopedia
Sylfida (La Sylphide) - romantyczny balet-pantomima w 2 aktach.
- Libretto: Adolphe Nourrit według opowiadania Ch. Norgiera Trilby ou le Lutin d'Agail (Chochlik z Agryll);
- muzyka: Jean Schneitzhöffer;
- choreografia: Filippo Taglioni;
- scenografia: Pierre-Luis Cicieri (dekoracja) i Eugene Lamier (kostiumy).
Prapremiera: Paryż 12 marca 1832, Académie Royale de Musique.
Premiera polska: Warszawa 17 lutego 1839, Teatr Wielki.
Osoby:
- Sylfida - nieziemska zjawa
- James - młody wieśniak szkocki
- Effie - narzeczona Jamesa
- Gurn - wieśniak szkocki, zakochany w Effie
- Madge - czarownica
- matka Jamesa, przyjaciółki Effie, czarownice, sylfidy, wieśniacy i wieśniaczki
Pierwszą odtwórczynią roli głównej była Maria Taglioni. Sukces tego spektaklu dał początek nowej erze w historii baletu, otwierając okres romantyczny i całkowicie zmieniając kierunek, w jakim do tej pory balet podążał. Nagle wszystkie wątki mitologiczne, dotąd tak modne, wydały się przestarzałe. Po obejrzeniu przedstawienia Gautier napisał: ... Po Sylfidzie nie jest już możliwe wystawiać La Filets de Vulcan czy Flora et Zéphyre... Od tego momentu scena zaroiła się od gnomów, elfów, sylfid, willi i najad.
Zobacz też: taniec klasyczny, najbardziej znane balety.