Wolna encyklopedia

Szklarnia wieżowa - nieistniejąca już szklarnia wybudowana w Wojewódzkim Parku Kultury i Wypoczynku położonym pomiędzy Chorzowem a Katowicami.

Szklarnia wieżowa w parku powstała w 1968 roku. Otwarcie nastąpiło 23 czerwca 1968 roku z okazji Ogólnopolskiej Wystawy Ogrodniczej. Na otwarcie zjawił się m.in. Edward Gierek oraz Jerzy Ziętek. Wznosiła się na wysokość 54 metrów, będąc najwyższym tego typu obiektem na świecie. Średnica wynosiła 11 metrów. Powierzchnia użytkowa szklarni wynosiła około 1000 m². Przy wieży wzniesiono pomieszczenia gospodarcze. W jednym z nich znajdowało się laboratorium zajmujące się badaniem gleby. Konstrukcję szklarni wieżowej wykonała firma Konstal, natomiast firma Elektroprojekt Katowice opracowała zasilanie i sterowanie urządzeniami, w tym ogrzewaniem i klimatyzacją. W 1983 roku wieżę zdemontowała firma Mostostal. Głównym powodem rozebrania konstrukcji było ściemnienie z upływem lat poliestrowej powłoki, która była wykorzystywana zamiast szkła. Z tego to powodu do roślin docierało co raz mniej światła. Obecnie na miejscu szklarni stoi tzw. "dom ogrodnika" (budynek położony obok hali wystawowej "Kapelusz"). Z konstrukcji wieży pozostały tylko fundamenty oraz metalowe słupy.

Rośliny w szklarni wieżowej znajdowały się na 285 półkach wprawianych w pionowy ruch w ten sposób, aby w ciągu doby wszystkie rośliny zostały równomiernie doświetlone i ogrzane. W trakcie pracy urządzeń rośliny były również nawożone. Cały system był zautomatyzowany i do obsługi wystarczyły dwie osoby. Zimą szklarnię ogrzewano gazem, natomiast latem pracowała klimatyzacja.