Wolna encyklopedia
Tadeusz Breyer (ur. 15 października 1874 w Mielcu, zm. 15 maja 1952 w Warszawie) - polski rzeźbiarz i medalier, członek "Rytmu".
Studiował w Szkole Sztuk Pięknych w Krakowie u Alfreda Dauna (1893-1898) i Konstantego Laszczki. Po ustąpieniu Xawerego Dunikowskiego w 1911 roku został mianowany profesorem w Warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych Kazimierza Stabrowskiego, po kilku latach zastąpiony przez Edwarda Wittiga. Od 1919 powtórnie na stanowisku. Urząd profesora piastował do 1952.
Był członkiem artystów "Rzeźba" od 1911, oraz "Rytmu" od 1922. Tworzył kompozycje symboliczne, religijne, portrety, medale i projekty monet. Najbardziej znane dzieła Breyera to: Pomnik gen. Józefa Sowińskiego (1931-1937) odsłonięty w 1937 roku w Warszawie, Zaćmienie słońca, Głowa św. Jana. Artysta brał udział w licznych wystawach od 1895 roku. W roku 1937 otrzymał złoty medal na Międzynarodowej wystawie Sztuki w Paryżu. Do jego uczniów należeli: Franciszek Strynkiewicz, Marian Wnuk, Alfons Karny, Stanisław Horno-Popławski i Ludwika Nitschowa.