Wolna encyklopedia


Tadeusz Mikulski (ur. 17 stycznia 1909 w Chobotowie, zm. 26 sierpnia 1958 we Wrocławiu) – polski historyk literatury, śląskoznawca, eseista, profesor Uniwersytetu Wrocławskiego.

Uczył się w toruńskim gimnazjum. Publikował w prasie już od roku 1926, w wieku 17 lat. Od roku 1927 studiował na Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego, następnie, od 1929 na Uniwersytecie Jagiellońskim, pod opieką Ignacego Chrzanowskiego. W latach 1932-1936 pracował w Bibliotece Narodowej. Od 1936 roku asystent Juliana Krzyżanowskiego na Uniwersytecie Warszawskim. W latach 1937-1938 wyjechał na stypendium naukowe do Paryża.

Uczestnik kampanii wrześniowej 1939, a także obrony Warszawy. Podczas okupacji żołnierz Armii Krajowej, brał udział w tajnych kompletach. Walczył w powstaniu warszawskim (miał pseudonim "Krasicki). Po powstaniu w niewoli jenieckiej.

Od 20 listopada 1945 pracował na Uniwersytecie Wrocławskim, w roku 1946 został habilitowany, a w 1947 nadano mu tytuł profesora tejże uczelni. Jest współzałożycielem Instytutu Badań Literackich Polskiej Akademii Nauk. Od 1953 redaktor naczelny Pamiętnika Literackiego. W latach 1947-1952 jeden z redaktorów Zeszytów Wrocławskich.

W 1948 dostał nagrodę im. miasta Wrocławia, w 1951 - nagrodę naukową II stopnia.

W 1959 ufundowano nagrodę naukową im. Tadeusza Mikulskiego, przyznawaną przez Komitet Nauk o Literaturze Polskiej PAN.

Wybrane publikacje

Źródła

Źródło: „haslo,Tadeusz_Mikulski”