Wolna encyklopedia

Teoria użyteczności to dział ekonomii i teorii gier zajmujący się pojęciem użyteczności.

W ekonomii ważnym kryterium jest użyteczność w zależności od poziomu konsumpcji bądź posiadania danego dobra (w szczególności mogą nim być pieniądze). O funkcji użyteczności f(x) zakłada się zwykle że:

• f'(x) > 0 - czym więcej tego dobra, tym większa całkowita użyteczność, czyli że użyteczność krańcowa (użyteczność dodana przez dodatkową jednostkę danego dobra) jest dodatnia
• f''(x) < 0 - kolejne jednostki tego dobra mają coraz mniejszą użyteczność krańcową, czyli coraz mniejszy wpływ na użyteczność całkowitą
• f'''(x) > 0 - różnice pomiędzy użytecznościami krańcowymi kolejnych jednostek są coraz mniejsze

Jeśli różnica w poziomie dobra jest niska, f''(x) jest niewielka, i można często przyjąć że użyteczność krańcowa jest na danym przedziale stała, co upraszcza wiele problemów.

Teoria użyteczności umożliwia zajmowanie się ryzykiem i środkami ograniczania ryzyka (ubezpieczenia, kontrakty długoterminowe, opcje zakupu po z góry ustalonej cenie itd.) w ekonomii.