Tor wodny Szczecin-Świnoujście - Wikipedia, wolna encyklopedia

Wolna encyklopedia

Północny fragment farwateru szczecińskiego: port morski na Świnie i Kanał Mieliński w Świnoujściu

Kanał Piastowski

Brama torowa nr 1

Brama torowa nr 4

Tor wodny Szczecin-Świnoujście (do 1945 niem. Kaiserfarht) – stanowi sztuczną drogę wodną. Prowadzi od pławy podejściowej na kotwicowisku w Zatoce Pomorskiej przez Świnę w Świnoujściu, Kanał Mieliński, Kanał Piastowski, Zalew Szczeciński, Roztokę Odrzańską, Domiążę w Policach, Odrę Zachodnią do portu morskiego w Szczecinie.

Spis treści

1 Historia
2 Dane eksploatacyjne
3 Porty wzdłuż toru wodnego Szczecin-Świnoujście
4 Zobacz też
5 Linki zewnętrzne

Historia

Początki toru sięgają końca XVII wieku. Właściwe prace rozpoczęły się dopiero ok. 1875 roku i prowadzone były w kilkunastu etapach. Najpierw powstał Kanał Piastowski – przekop o długości ok. 2,5 Mm przez południowo–wschodnią część wyspy Uznam omijając w ten sposób mielizny górnej, tzw. Starej Świny. Prace zakończono w 1880, a do 1895 głębokość toru osiągnęła ok. 6 m. W 1889 podjęto decyzję o pogłębieniu toru do 8 m również na Zalewie Szczecińskim. Na Roztoce Odrzańskiej musiano usunąć 2 kamieniste rafy, z których usypano wyspę Chełminek prace ukończono w 1900 roku.

Do 1911 roku zrealizowano projekt Kanału Mielińskiego w Świnoujściu. Urobek z budowy i pogłębiania toru wyrzucano na przyległe pola, w miejscowościach nad Zalewem, w ten sposób wyrefulowywano biały piasek i powstały plaże. W roku 1928 oddano odcinek przez Roztokę Odrzańską, głębokość toru osiągnęła ok. 8,5 m. Po 1931 oddano do użytku cztery bramy torowe na Zalewie, latarnie staw i pław zasilano płynnym gazem. Bramy wytyczyły dokładnie drogę toru dla żeglugi. W 1935 głębokość toru osiągnęła ok. 9,5 m.

Współcześnie uruchomiono system kontroli radarowej "VTS" zapewniający stały monitoring i kontrolę ruchu. Systematycznie prowadzi się pogłębianie toru.