Wolna encyklopedia

Uniwersytet Trzeciego Wieku (fr. Universités: du Troisième Age, Tous Ages, du Temps Libre, UNI3, des Aînés, ang. University of the Third Age, U3A) – placówka dydaktyczna dla osób w podeszłym wieku. Celem działania jest poprawa jakości życia osób starszych.

Zwiększająca się długość życia ludzi, a tym samym wzrost liczby osób w wieku starszym w populacji, zmniejszający się przyrost naturalny (szczególnie w krajach rozwiniętych), to znaczące zjawisko demograficzne końca XX i początku XXI wieku. Przemiany społeczne i techniczne powodują, iż starzejący się ludzie są wobec nich często bezradni i zagubieni.

Z tej konstatacji powstała idea, by ludzie starsi (jeżeli tylko zechcą) mogli aktualizować swoją wiedzę, by mogli orientować się w zmieniającej się rzeczywistości, mogli być aktywni. W 1973 roku przy uniwersytecie w Tuluzie (Francja), utworzono placówkę dydaktyczną dla starszych osób nazwaną Uniwersytetem Trzeciego Wieku. W niedługim czasie na terenie całej Europy i poza nią zaczęły powstawać podobne placówki.

W Polsce

Pierwszy Uniwersytet Trzeciego Wieku w Polsce powstał w Warszawie, w roku 1975. W Polsce istnieją dwa typy uniwersytetów trzeciego wieku:

Placówki UTW tworzą odrębną sekcję przy Polskim Towarzystwie Gerontologicznym.

Uniwersytet prowadzi różne formy kształcenia ustawicznego dla osób starszych: wykłady, seminaria, lektoraty języków obcych. Przy Uniwersytecie działają zespoły twórcze, np. literacki, pamiętnikarski, plastyczny, muzyczny. Prowadzona jest rehabilitacja ruchowa oraz organizowane obozy kondycyjne i wyjazdy krajowe i zagraniczne.

Rok akademicki trwa od połowy października do połowy czerwca. Chętni do udziału w zajęciach wnoszą przy zapisie roczną, symboliczną składkę. Uczestników reprezentuje Samorząd Słuchaczy.

W Polsce istnieje około 130 Uniwersytetów Trzeciego Wieku, m.in.:

Linki zewnętrzne

Źródło: „haslo,Uniwersytet_Trzeciego_Wieku”