Wolna encyklopedia
Vincenzo Bellini (ur. 3 listopada 1801 w Katanii na Sycylii, zm. 23 września 1835 w Puteaux koło Paryża), włoski kompozytor operowy.
Studiował w Neapolu u Zingarellego, działał początkowo jako kompozytor instrumentalny i kościelny, lecz sukcesy jego pierwszych oper skierowały go na drogę muzyki scenicznej. W roku 1829 napisał dla teatru „La Scala” operę „La straniera”, w roku 1831 operę Norma, która jest w jego twórczości dziełem zwrotnym w kierunku starannego opracowania partii orkiestralnej i pogłębienia charakterystyki dramatycznej. W roku 1833 przeniósł się do Paryża, gdzie skomponował swą ostatnią operę I Puritani (Purytanie (1835).
Pisał w stylu bel canto; obok Gaetano Donizettiego najważniejszy przed Verdim twórca włoskiej opery romantycznej. Zaprzyjaźniony z młodszym o 10 lat F. Chopinem, który na Belliniego właśnie pogrzeb miał napisać Marsz pogrzebowy. Pochowano Belliniego na paryskim cmentarzu Père Lachaise, gdzie potem, zreszta niedaleko od grobu Belliniego spoczęły zwłoki Chopina i Cherubiniego. Wydajna twórczość zwłaszcza operowa Belliniego poniekąd zawdzięcza się może bardzo udanej głebokiej przyjażni z Feliksem Romanim, który napisał libretta do prawie wszystkich oper Belliniego. Kryzys tej przyjaźni pod koniec krótkiego życia Belliniego zaważył ciężko na nim przyspiesząjąc zapewne postęp śmiertelnej gruźlicy. Jego muzyka wywarła silny wpływ na twórczość Verdiego.
Najsłynniejsze dzieła:
- Pirat (Il Pirata, 1827)
- Lunatyczka (La sonnambula, 1831)
- Norma
- Purytanie
- Beatrycze z Tendy (Beatrice di Tenda, 1833)
- Kapuleci i Montecy (I Capuletti e i Montecchi), 1830, Wenecja, Teatr Fenix)
