Wolna encyklopedia

Wican^[1], Wicon, Wiczan^[2], w starszej literaturze Wilczan^[3] (łac. Witzan, Wizzin, Widin, Witsidus, zm. 795, Hliuni^[4]) — obodrycki książę wielkoplemienny w ostatnich dziesięcioleciach VIII wieku. Być może jeden z twórców przymierza obodrzycko-frankijskiego w 780^[5]. Następnie wierny sprzymierzeniec i wasal Karola Wielkiego. Wzmiankowany po raz pierwszy w 789. W lecie tego roku wspomagał wraz ze swoim plemieniem Karola Wielkiego w wyprawie przeciwko Wieletom, których najazdy na ziemie obodrzyckie były najprawdopodobniej jej bezpośrednią przyczyną. Zamordowany przez Sasów (Nordalbingów) u przeprawy przez Łabę, kiedy podążał do punktu zbornego wojsk swego sojusznika Karola Wielkiego w Bardowiku, w celu wzięcia udziału w tłumieniu kolejnego saskiego powstania antyfrankijskiego.

Bibliografia

• Labuda G., Wican [w:] Słownik Starożytności Słowiańskich, t. VI, Wrocław 1980, ISBN 83-04-00080-6 (całość), s.415
• Łowmiański H., Początki Polski, t. V, Warszawa 1973, s. 252
• Turasiewicz A., Dzieje polityczne Obodrzyców: od IX wieku do utraty niepodległości w latach 1160–1164, Kraków 2004, ISBN 83-88508-65-2, s. 43–45
• Wachowski K., Słowiańszczyzna zachodnia, Poznań 2000, (Wznowienia, t. 6), ISBN 83-7063-271-8, ISSN 1425-1280, s. 58, 69, 71, 104

Przypisy

1. ↑ Taka forma używana w największym kompendium encyklopedycznym dotyczącym Słowian we wczesnym średniowieczu: G. Labuda, Wican [w:] Słownik Starożytności Słowiańskich, t. VI, Wrocław 1980, s.415
2. ↑ Forma używana przez A. Turasiewicza, Dzieje polityczne Obodrzyców: od IX wieku do utraty niepodległości w latach 1160–1164, Kraków 2004, s. 43
3. ↑ Taka forma np. u K. Wachowskiego, Słowiańszczyzna zachodnia, Poznań 2000, s. 58, ale także H. Łowmiański, Początki Polski, t. V, Warszawa 1973, s. 252
4. ↑ G. Labuda, op. cit., s. 415
5. ↑ A. Turasiewicz, op.cit., s. 45