Wolna encyklopedia
Wiertarka (dawniej także bormaszyna) – urządzenie do obróbki materiału przy pomocy obracającego się narzędzia skrawającego, pracującego głównie powierzchnią czołową zwanego wiertłem. Służy do wiercenia, rozwiercania i pogłębiania okrągłych otworów.
Proste wiertarki ręczne (zwane świdrami) były używane już 4 tys. lat p.n.e. W średniowieczu używano wiertarek napędzanych siłą mięśni lub przez koła wodne.
- wiertarka ręczna – przenośne urządzenie do wiercenia z napędem ręcznym (za pomocą korby – korba, z trzonem spiralnym – furkadło), elektrycznym lub pneumatycznym
- wiertarka stołowa – niewielka obrabiarka ustawiana na stole warsztatowym
- wiertarka kolumnowa – wiertarka, lub jej wrzeciono jest mocowana na kolumnie umożliwiającej pozycjonowanie wiertarki, jej przesuw w pionie oraz pionowy napęd
- wiertarka udarowa – wiertarka w której wiertło oprócz ruchu obrotowego wykonuje ruch posuwisto-zwrotny uderzając o obrabiany materiał, stosowana do obróbki materiałów twardych i kruchych, głównie materiałów budowlanych
- wiertarka rewolwerowa – z rewolwerową głowicą narzędziową
- wiertarka wielowrzecionowa – z wieloma obracającymi się jednocześnie wrzecionami, można nią wiercić wiele otworów jednocześnie
- wiertarka współrzędnościowa – do wiercenia otworów o bardzo dokładnym położeniu
 Korba – ręczna wiertarka do drewna |
 Elektryczna wiertarka ręczna |
 Wiertarko-wkrętarka akumulatorowa: A – wiertarka z akumulatorem, B – ładowarka akumulatorów, C – końcówki wkrętaków |
 Wiertarka promieniowa |
Budowa wiertarki elektrycznej
- silnik elektryczny
- przekładnia
- skrzynka posuwów
- łożyska
- wrzeciono
- uchwyt narzędziowy (wiertarski)
- elementy sterujące:
- włącznik
- pokrętła posuwów
- dźwignia kierunku obrotów
- dźwignia zmiany prędkości wrzeciona
- bezpiecznik
- przewód zasilający
- obudowa
- stół materiałowy
- uchwyt materiału (np imadło wiertarskie)
- podstawa
- układ chłodzenia wiertła
