Wolna encyklopedia

Zasada odpowiedniości (zasada korespondencji) jest jedną z najważniejszych zasad fizyki. Sformułowana przez Nielsa Bohra w 1923, mówi, że przewidywania każdej teorii kwantowej dotyczącej zachowania się jakiegoś układu fizycznego muszą odpowiadać przewidywaniom fizyki klasycznej w granicznym przypadku, gdy liczby kwantowe określające stan układu przybierają bardzo duże wartości.

Przykładowo, dla modelu atomu Bohra, w oparciu o elektrodynamikę klasyczną można obliczyć, że częstość promieniowania emitowanego przez elektron krążący po orbicie w atomie wodoru jest równa

\omega_{klas} = \frac{mZ^2e^4}{8 \epsilon^2_0 h^3} \frac{2}{n^3}

gdzie n jest numerem orbity. Natomiast według mechaniki kwantowej

\omega_{kwant} = \frac{mZ^2e^4}{8 \epsilon^2_0 h^3} \frac{2n-1}{(n-1)^2 n^2}

Łatwo sprawdzić, że granicą ostatniego wyrażenia przy n dążącym do nieskończoności jest wyrażenie pierwsze.

Źródło: „haslo,Zasada_odpowiednio%C5%9Bci”