Wolna encyklopedia

Zatoki przynosowe, (łac. sinus paranasales) - przestrzenie pneumatyczne w kościach twarzoczaszki mające połączenie z jamą nosową. Powstają jako wpuklenia błony śluzowej, które od jamy nosowej wrastają w otaczające kości i od nich przyjmują swoje nazwy. Zaczynają się one rozwijać u człowieka już w życiu płodowym, ostateczne zaś wymiary osiągają w drugiej dekadzie życia^[1]. W rozwoju embrionalnym jako pierwsza wykształca się zatoka szczękowa.

Rola zatok przynosowych w organizmie człowieka jest przedmiotem wielu badań i nie została ostatecznie wyjaśniona. Niektóre, domniemane funkcje zatok przynosowych przedstawiono poniżej^[2]:

1. oddechowa (nawilżanie i ogrzewanie wdychanego powietrza oraz wyrównanie różnicy ciśnień podczas oddychania lub podczas gwałtownego wzrostu jego wartości);
2. węchowa;
3. mechaniczna (ochrona mózgoczaszki przed urazami);
4. termiczna (termoizolacja oraz ogrzewanie podstawy czaszki i oczodołu);
5. statyczna (zmniejszenie wagi szkieletu twarzoczaszki);
6. fonetyczna (przestrzeń rezonacyjna, ochrona ucha wewnętrznego przed przewodzeniem drogą kostną własnego głosu);
7. bezużyteczna przestrzeń powietrzna twarzoczaszki.

Zatoki przynosowe składają się z:

• zatoki czołowe (parzyste);
• komórki sitowe;
• zatoka klinowa (mogą być dwie);
• zatoki szczękowe (parzyste).

Przypisy