Wolna encyklopedia
1. Hełm
2. Obojczyk
3. Naramiennik
4. Opacha
5. Napierśnik
6. Nałokcica
7. Fartuch
8. Zarękawie
9. Taszka
10. Rękawica
11. Nabiodrnik
12. Nakolannik
13. Nagolennica
14. Trzewik
Zbroja płytowa - pełna, z odsłoniętymi wszystkimi stalowymi elementami konstrukcji (zbroja kryta, w odróżnieniu od zbroi białej miała powierzchnię pokrytą tkaniną, rzadziej skórą) pojawiła się pod koniec XIV wieku. Wywodziła się z wcześniejszego stopniowego uzupełniania kolczugi elementami płytowymi. Chroniła całe ciało rycerza, od hełmu na głowie do metalowych osłon trzewików. Pojawiła się kiedy w walkach było zapotrzebowanie na pancerz dający lepszą ochrone niż kolczuga przed obrażeniami obuchowymi i kłutymi, na które była ona szczególnie wrażliwa. Mimo, iż zbroja płytowa w ogólnej wadze była cięższa niż pełna kolczuga, jej ciężar nie był doktliwie odczuwalny, gdyż rozkładał się na całe ciało, nie zaś w większość na barki jak to miało miejsce przy kolczudze (dla porównania, przeciętna waga zbroi płytowej dochodziła do 25kg podczas gdy wyposażenie piechoty polskiej w 1939 wahało się do ok. 30kg). Liczne płyty pokrywające ciało ograniczały jednak w pewnym stopniu zakres ruchów. Była bardzo często spotykana, choć bardzo droga (bowiem zawsze kuta na miarę) i nie każdego rycerza było na nią stać. Ze względu na jakość i metody wykonania zbroje płytowe podzielić można na: zbroje bojowe, turniejowe i ceremonialne.
Budowa zbroi płytowej
Typowa zbroja płytowa składała się z: hełmu, kirysu (czyli osłony tułowia zbudowanej z napierśnika z przodu oraz naplecznika z tyłu), naręczaków (zbudowanych z rękawic, zarękawi, nałokietnic, opach i naramienników), obojczyka, nabiodrków, nakolanników, nagolenników oraz trzewików.
Zbroje płytowe w średniowieczu
Zbroja płytowa w średniowieczu dzieliła się na dwa główne nurty ze względu na cechy konstrukcyjno-estetyczne i miejsce wyrobu, oddziaływające na produkcję uzbrojenia w pozostałych częściach Europy. Były to:
- zbroje północnowłoskie - ośrodkiem produkcji był przede wszystkim Mediolan, oprócz niego także Wenecja, Brescia i Mantua. Tamtejsze wyroby cechowały się przewagą linii łagodnych, gładkich płaszczyzn oraz skłonnościami do asymetrii.
- zbroje niemieckie - zwane częściej gotyckimi. Nurt zaczął się wyodrębniać w drugiej połowie XVw. w warsztatach południowoniemieckich (szczególnie w Augsburgu, Norymberdze i Landshut). Zbroje te miały wydłużone kontury, smukłą sylwetkę i były bogato żłobkowane (kanelowane).
 Francuska pełna zbroja płytowa w stylu gotyckim |
 Zbroja maksymiliańska |
 Zbroja turniejowa |
 Zbroja paradna króla Zygmunta Augusta |
